Savoir-vivre to znajomość obowiązujących zwyczajów, form towarzyskich i reguł grzecznościowych, które funkcjonują w danej grupie. To także umiejętność zachowania się w określonych sytuacjach. Specjalnie dla was stworzyliśmy kodeks grzecznościowy uczniów:
Powitanie
Kłaniamy się wszystkim pracownikom szkoły, co jest wyrazem naszej uprzejmości, życzliwości. Wyjmujemy przy tym ręce z kieszeni. Nieistotne czy mamy zajęcia z danym ciałem pedagogicznym czy to sprzątaczka, sekretarka, konserwator - do każdego kierujemy pozdrowienie.
Przy pierwszym spotkaniu pozdrawiamy daną osobę, a przy kolejnych wystarczy uśmiech bądź skinienie głową. Nie idziemy na skróty i nie ucinamy „dzień dobry” do postaci „bry”, bo to nietaktowne. Unikamy zwrotu „witam”, bo wprowadza on nierównorzędną pozycję rozmówców - może jej użyć ktoś starszy w odniesieniu do młodszego, nauczyciel do wychowanka, ale nigdy odwrotnie. Do kolegów kierujemy słowa: „Cześć! Dzień dobry! Jak się masz?”.
Proszę pani czy pani profesor?
Przyjęło się, że w szkole podstawowej używa się form Proszę Pani (Pana), zaś w szkołach średnich Pani Profesor (Panie Profesorze). Większość nauczycieli posiada tytuł magistra, ale użycie tego zwrotu jest tu grzecznościowe.
Powstań
Gdy nauczyciel wchodzi do sali na lekcję, wstajemy i bezszelestnie odsuwamy krzesła. Podczas przerw nie trzeba od razu podnosić się z podłogi gdy przechodzą ciała pedagogiczne, ale jeśli nawiąże się konwersacja, to wtedy już wskazane jest, aby stanąć na równe nogi.
Ład na lekcjach
Nie przeszkadzamy nauczycielom na zajęciach, nie przerywany wypowiedzi innych, nie żujemy gumy, nie wygłaszamy swoim sądów wszem i wobec bez przyzwolenia... Pamiętamy o wyłączeniu telefonów.
Nie szata zdobi człowieka
Odpowiedni strój jest wyrazem dobrego wychowania. Jak powinien wyglądać nasz codzienny ubiór? Schludny, czysty, nienonszalancki. W niektórych szkołach wprowadzono mundurki, zatem tam nie ma rewii mody i dylematu jaki wybrać sweter, spodnie, sukienkę... Zmieniamy obuwie i zostawiamy garderobę w szatni. Należy pamiętać, że na egzaminy i uroczystości szkolne obowiązuje strój galowy.
„(...) Aby język giętki powiedział wszystko, co pomyśli głowa (...)” (J. Słowacki)
Język świadczy o danej osobie, zatem wskazane jest, abyśmy posługiwali się poprawną polszczyzną bez niecenzuralnych dodatków. Dostosowujemy swój styl wypowiedzi do adresata. Nie powinniśmy mieć oporów, aby używać trzech magicznych słów, które wpajane są od najmłodszych lat: „proszę, przepraszam i dziękuję”. Uśmiech i dobre słowa mogą wiele zdziałać, np. wyprosić u nauczyciela możliwość poprawy oceny.
Punktualność
Tam gdzie jesteśmy oczekiwani, zawsze przychodzimy na czas.
Przemocy mówimy NIE
Doznajemy negatywnych emocji np. złości, gniewu, ale nie rozładowujemy ich za pomocą siły fizycznej. Są inne sposoby na ich okiełzanie - konstruktywna rozmowa, wypracowanie kompromisów itp. Pamiętamy, że „Żadna przemoc nie poskramia, lecz rozdrażnia człowieka” (L. Tołstoj).
Szanowanie innych ludzi i rzeczy
Przestrzegamy regulaminu szkoły i utrzymujemy pozytywny relacje międzyludzkie. Zabiegamy o porządek w całym budynku placówki i mamy na oku zachowania innych uczniów, którzy niszczą panujący ład, np. robią graffiti na ścianach, kopią w ławki. Gdy zawinimy, przyznajemy się do błędów i naprawiamy je. Nie skarżymy, nie obgadujemy i szanujemy każdego człowieka.
Pomaganie
Wyciągamy pomocną dłoń do kolegów, którzy potrzebują naszego wsparcia, np. gdy nie radzą sobie w nauce, a my możemy udzielić im korepetycji. Jeśli widzimy, że ktoś się naśmiewa z kogoś, reagujemy i sami nie dopuszczamy do takich sytuacji.
Z pokorą i uniżeniem
Sukcesy przyjmujemy bez pychy, a porażki z pokorą. Wyciągamy wnioski ze swoich poczynań i uczymy się na błędach.
Powyższy kodeks mógłby zawierać jeszcze cały szereg punktów, ale my wybraliśmy te najważniejsze. JAK CIĘ WIDZĄ, TAK CIĘ PISZĄ - trzeba zawsze o tym pamiętać bez względu na miejsce gdzie się przebywa. Złota zasada dla każdego - OBYCIE UŁATWIA ŻYCIE.
