Jak piszemy: za granicą czy zagranicą? Zacznijmy od tego, że poprawna pisownia tych wyrazów zależy od ich znaczenia i kontekstu zdania, w którym wyraz się pojawia. Nie ma jednego wariantu, który powinniśmy stosować. Oba wyrażenia są poprawne. Aby nie popełnić błędu, nie należy ich ze sobą mylić!
Zagranica to rzeczownik, który możemy zdefiniować następująco: „obce kraje leżące poza granicami państwa, w którym znajduje się osoba mówiąca”.
Wtedy stosujemy zapis łączny. W praktyce wygląda to następująco:
M. Zagranica postawiła Polsce twarde warunki
D. Wrócił z zagranicy
C. Zrobił to dzięki zagranicy
B. Zwiedził całą zagranicę
N. Negocjowali z zagranicą
Ms. Rozmawiali o zagranicy
Za granicą to wyrażenie przyimkowe zbudowane z przyimka z i rzeczownika granica.
przyimek + rzeczownik
Wskazuje na cel wyjazdu, dlatego poprawnie jest: pracuję za granicą.
UWAGA!
„Krótko mówiąc, zagranica to obce kraje, można więc wrócić z zagranicy. Ale wcześniej trzeba wyjechać za granicę (nie zagranicę)”.
Mirosław Bańko, PWN
„Zagranica to rzeczownik oznaczający cały świat z wyjątkiem tej przestrzeni, w granicach której jest nasz kraj. Granice to linie, za nimi coś jest, to coś jest za granicami, za granicą – wtedy piszemy rozłącznie”.
prof. Jerzy Bralczyk
Przykłady użycia rozłącznego:
Ma na swoim koncie wiele wydanych książek w kraju i za granicą.
Chciałbym pomóc mu przedostać się za granicę.
Za granicą jest duży parking, na którym możesz się zatrzymać i odpocząć.
Planujemy ślub na egzotycznej plaży za granicą.
Od wielu lat pracuję za granicą, ale bardzo tęsknię za Polską.
Przykłady użycia łącznego:
Delegacja pracowników jest na oficjalnej wizycie w Rzymie i negocjuje z zagranicą korzystną umowę.
— O, bo pan ogromnie się zmienił. Nic dziwnego: zagranica szalenie kształci. Ja wszystko zawdzięczam zagranicy.
Janusz Korczak, Dziecko salonu
Dodatkowe informacje:
Źródło: (SO PWN; NSPP; WSPP).
